Z Psalmu(101,8)Dawida:

Nie spałem, i stałem się jak wróbel sam jeden na dachu…

Otworzyłem oczy swego umysłu i znalazłem się ponad wszelkimi poznaniami naturalnymi samotny i bez nich: na dachu, czyli ponad wszystkimi rzeczami tej ziemi.  Mówi , wiec, że stał się jak wróbel samotny, gdyż w tym stanie kontemplacji znamionują ducha podobne właściwości jak ptaka samotnego.

Właściwości tych jest pięć:

1. spoczywa on zwykle na najwyższych miejscach: duch człowieka również wznosi się w tym stanie do najwyższej kontemplacji.
2. ma zawsze dziobek zwrócony w tę stronę, skąd przychodzi powiew: duch człowieka również zwraca dziób afektu tam skąd przybywa duch miłości czyli Bóg.
3. przebywa zwykle sam i nie dopuszcza innego ptaka blisko siebie, a gdy się który zbliży, on natychmiast odlatuje tak i duch człowieka jest w tej kontemplacji w oddaleniu od wszystkich rzeczy, wyzuty ze wszystkiego i nie chce niczego, tylko tej samotni w Bogu.
4. śpiewa głosem pełnym słodyczy: to samo również czyni duch w tym czasie gdyż pochwały jakie śpiewa Bogu, wypływają z najsłodszej miłości i są dla niego samego najmilsze, a i Bogu również bardzo drogie.
5. nie ma określonego koloru: tak również w tym nadmiarze duch doskonały nie tylko nie ma jakiegoś zabarwienia, afektu zmysłowego, czy miłości własnej, lecz nawet żadnego szczegółowego rozważania rzeczy tak wyższych jako i niższych i nie może wypowiedzieć ni określić swych przeżyć, gdyż to co posiada, to przepaść wiedzy Bożej…..

Fragment. „Pieśń Duchowa „św. Jan od Krzyża.

By być dobrym tancerzem- z Tobą
-jak i gdzie indziej
-nie trzeba wiedzieć dokąd to prowadzi

Trzeba dać się ponieść
Być radosnym, być lekkim,
A zwłaszcza nie można być spiętym

Nie trzeba prosić Cię o wyjaśnienia kroków
Które podoba Ci się robić
Trzeba być jak Twoje przedłużenie

Być zwinnym i żywym
I za twoim pośrednictwem, odbierać rytm orkiestry.
Nie należy chcieć za wszelką cenę przyspieszać

Lecz trzeba zaakceptować
Że się obracamy, że chodzimy bokiem
I to były by jedynie głupie kroki

Gdyby muzyka nie tworzyła harmonii
Lecz my zapominamy muzykę Twojego Ducha
I czynimy z naszego życia ćwiczenia gimnastyczne

Zapominamy, że w Twoich ramionach ono się tańczy,
Że Twoja Święta Wola ma niepojętą wyobraźnię
I że monotonię i znudzenie odczuwają tylko stare dusze,

Które podpierają ściany na radosnym balu Twojej miłości.
Panie przybądź nas zaprosić
Jesteśmy gotowi zatańczyć Ci zakupy,

Które musimy zrobić, rachunki, kolację, którą trzeba przygotować,
Czuwanie, gdy będzie się chciało spać.
Jesteśmy gotowi tańczyć taniec pracy

Taniec zapału, a później chłodu,
Jeśli niektóre melodie są
W tonacji minorowej nie powiemy Ci,

Że są smutne, że mamy przez nie zadyszkę,
A jeśli ludzie nas popychają przyjmujemy to ze śmiechem
Dobrze wiedząc, że to się zawsze zdarza w tańcu

Panie wskaż nam miejsce, gdzie w tej wiecznej powieści
Rozpoczętej miedzy Tobą i nami
Odbywa się szczególny bal posłuszeństwa

Odsłoń przed nami wielką orkiestrę Twych pragnień,
Gdzie to na co pozwalasz rzuca dziwne nuty
W pogodę tego, czego chcesz.

Naucz nas przywdziewać każdego dnia
Naszą ludzką kondycję jak balową suknie,
Która sprawi, że pokochamy wszystkie drobiazgi

Jak nieodzowną biżuterię
Spraw, byśmy przeżywali nasze życie
Nie jako grę w szachy, gdzie wszystko jest odliczone

Ani jako mecz, gdzie wszystko jest trudne
Ani jako twierdzenie matematyczne które nas męczy
Lecz jako niekończące się święto

Na którym powtarza się spotkanie z Tobą
Jak bal, jak taniec w ramionach Twojej łaski
W uniwersalnej muzyce miłości

Panie przybądź nas zaprosić
Książka” Oddać życie”
Pierre Claverie OP

Madelleine Delbrel

Życie stawia człowieka co chwile w różnych sytuacjach. Niektóre są zawikłane i trudne do rozwiązania. Bardzo potrzebna jest wtedy roztropność, której głównym zadaniem jest pomoc w znalezieniu najbardziej odpowiednich decyzji umożliwiających życie właściwe osobie pragnącej żyć w zgodzie zarówno z otoczeniem jak też i z przyrodą.

Roztropność spełnia bardzo doniosłą rolę w życiu człowieka W zgodzie z mądrością pomaga znajdować odpowiednie środki i drogi do postępowania w różnych nieoczekiwanych sytuacjach wymagających znalezienia złotego środka. Roztropność wymaga świadomego pielęgnowania, by mogła skutecznie spełniać swoje zadanie w konkretnych sytuacjach naszego życia.

W życiu należy kierować się mądrością, ale robić to roztropnie. Podstawą roztropnego postępowania jest: wystrzeganie się pochopnego, nieprzemyślanego postępowania: należy się zastanowić, rozważyć racje za i przeciw oraz przemyśleć ich słuszność.

Aby roztropnie postępować należy rozwijać:

1. ostrożność w wydawaniu ocen
2. wnikliwość i gruntowność w podchodzeniu do racji i uzasadnień, nie ulegać pozorom, powierzchowności
3. zdrowy zmysł krytyczny, unikać naiwności czy łatwowierności, czy uporu, chorobliwego niedowierzania czy niezdolności przyswojenia sobie rad czy pouczeń otoczenia
4. bystrość, twórczość i przedsiębiorczość w dochodzeniu do trafnych ocen w konkretnych sytuacjach życiowych
5. zdolność przyjęcia racji poważnych autorytetów.

Warto bliżej zastanowić się przez chwilę czy ja postępuję roztropnie w sytuacjach jakie stawia przede mną życie każdego dnia? Warto zastanowić się, czy jeszcze to słowo ma dla mnie wartość w dzisiejszym świecie, gdzie tak często narażeni jesteśmy na szybkie podejmowanie decyzji w zaskakujących nas sytuacjach?